واعظان کاین جلوه بر محراب و منبر می کنند

چون به خلوت می روند آن کار دیگر می کنند!

مشکلی دارم ز دانشمند مجلس بازپرس

توبه فرمایان چرا خود توبه کمتر می کنند؟!

گوییا باور نمی دارند روز داوری

کاین همه قلب و دغل در کار داور می کنند

بنده پیر خراباتم که درویشان او

گنج را از بی نیازی خاک بر سر می کنند!

یا رب این نودولتان را با خر خودشان نشان

کاین همه ناز از غلام ترک و استر می کنند

بر در میخانه عشق ای ملک تسبیح گوی

کاندر آنجا طینت آدم مخمر می کنند

حسن بی پایان او چندان که عاشق می کشد

زمره ای دیگر به عشق از غیب سر بر می کنند

ای گدای خانقه برجه که در دیر مغان

می دهند آبی و دلها را توانگر می کنند

خانه خالی کن دلا تا منزل سلطان شود

کاین هوسناکان دل و جان جای لشکر می کنند

صبحدم از عرش می آمد خروشی عقل گفت

قدسیان گویی که شعر حافظ از بر می کنند