می سوزم و می سوزم با زخم تو می سازم

با هر غزل چشمت من قافیه می بازم

پیش از تو فقط شعرم معراج غرورم بود

ای از همه بالاتر اینک به تو می نازم

این سفره خالی را تو نام غزل دادی

ای پر برکت گندم من از تو می آغازم

من اهل زمین بودم  فواره نشین بودی

با دست تو پیدا شد بال همه پروازم

از شبنم هر لاله اسب و کوزه پر کردم

تا عشق تو را دیدم تا اوج تو می تازم

می سوزم و می سوزم

با زخم تو می سازم

هیهای مرا بشنو  اسب و من و دل خسته

من چاووش بی خویشم  با هق هق آوازم

راه سفر عاشق از گردنه بندان پر

 نامردم اگر از خون این باج نپردازم!